Τερηδόνα

Η οδοντική τερηδόνα είναι νόσος των σκληρών οδοντικών ουσιών (Αδαμαμντίνη – Οδοντίνη – Οστε΄ί΄νη).

Οφείλεται σε μικρόβια της οδοντικής μικροβιακής πλάκας.

Τα μικρόβια αυτά παράγουν οξέα μέσω του μεταβολισμού τους.

Τα οξέα με τη σειρά τους καταστρέφουν σταδιακά (απομεταλλικοποιούν) τη δομή της αδαμαντίνης.

Όσο η τερηδόνα δεν απομακρύνεται, τόσο επεκτείνεται προς την οδοντίνη και την οστε΄ί΄νη και τελικά καταλήγει μέχρι τον πολφό του δοντιού.

Αυτό που ονομάζουμε ως ΄΄θεραπεία΄΄ της τερηδόνας είναι ουσιαστικά ο καθαρισμός-απομάκρυνση της κατεστραμμένης οδοντικής ουσίας και η αποκατάστασή της (έμφραξη-σφράγισμα) με ειδικά υλικά (πχ Σύνθετη ρητίνη ή αλλιώς λευκό σφράγισμα). Και αυτό διότι η τερηδόνα επι της ουσίας δεν θεραπεύεται, αφού η ήδη κατεστραμμένη οδοντική ουσία δεν είναι δυνατό να επανέλθει στην αρχική της μορφή.

Συνήθως η τερηδόνα γίνεται αντιληπτή ως μαύρη/σκούρα καφέ περιοχή πάνω στο δόντι, η οποία συνδυάζεται με έστω και μικρή καταστροφή της δομής της αδαμαντίνης (εμφάνιση δηλαδή έστω και μικρής ΄΄τρύπας΄΄ στο τερηδονισμένο σημείο).

Ακόμη, η τερηδόνα μπορεί να γίνει αντιληπτή και από το αίσθημα άλγους (πόνου) που προκαλείται από ένα τερηδονισμένο δόντι.

Το άλγος μπορεί να είναι πιο έντονο όταν το τερηδονισμένο δόντι δεχθεί κάποιο ερέθισμα.

Τα συνηθέστερα ερεθίσματα που επιτείνουν το άλγος είναι τα κρύα και τα ζεστά υγρά όπως επίσης και οι γλυκές τροφές που περιέχουν ζάχαρη.

Για να προληφθεί η τερηδόνα πρέπει :

Να τηρούνται οι κανόνες στοματικής υγιεινής.

Να χρησιμοποιούνται οδοντόκρεμες με περιεκτικότητα σε φθόριο 1450ppmF (ενήλικες).

Να γίνεται τακτικός οδοντιατρικός έλεγχος της οδοντικής μικροβιακής πλάκας.

Να γίνονται προληπτικά σφραγίσματα σε σημεία που εμφανίζουν υψηλό κίνδυνο εμφάνισης τερηδόνας.

Η διατροφή του ατόμου να μην περιλαμβάνει σε πολύ μεγάλο βαθμό ουσίες όπως είναι η ζάχαρη, που ενισχύουν την εμφάνιση της τερηδόνας.